Zaterdag vandaag en tijd voor internetten, shoppen en chillen. Dat laatste is wat de meeste mensen in the Amapondo backpackers erg goed kunnen en zo ontstaat er een erg relaxte sfeer. Als je daaraan gewend raakt bevind je je in de zone waar de Pondo-fever kan toeslaan. Dat betekent dat je misschien wel niet meer weg wil van deze prachtige plek. Zover is het met mij nog niet maar ik kan me er wel al wat bij voorstellen. Aangesproken worden met sister en als je het tegen een mannelijke soortgenoot hebt zeg je kort "broe" of "bro" en dat wordt bijna wel in elke zin genoemd, wat erg grappig klinkt. Sinds een week kook ik meestal in de keuken in plaats van de duurdere maaltijden in de bar. In de keuken is het goed toeven aan de grote picknicktafel. De een maakt crayfish (een soort kreeft, die ik al eens heb schoongemaakt (jakkie) en gegeten(mmm)), een ander brasem (allemaal uit de dichtbijgolvende zee) of gewoon spaghettie of een of ander snel geopend en genuttigd blikje van het een of ander. s' Avonds kun je meemaken dat de katten door de drie hoog op planken opgestapelde rieten voedselmandjes sjezen achter een rat of muis aan, waarbij de deurtjes open en dicht slaan. Deze voorstelling eindigt zoals is te verwachten in het oppeuzelen van de buit met alles wat erop en aan zit. Jaloerse honden en katten daarbij smachtend toe.
De afgelopen week heeft het enorm veel geregend. Er waren twee middagen die veel weghadden van de in "100 jaar eenzaamheid/Gabriel Garcia Marguez" vernoemde episode waarin het 7 lange jaren regent. Op dat soort dagen staart iedereen (sommigen na gedane arbeid, zoals ik) heel gelaten en enigszins melancholiek naar het mistige en ook prachtige regenlandschap, vanaf de veranda of de bar. 's Avonds film kijken met een aantal in Tanya en Francois ( hippie-stel) kamer met Tatjanna(hun heerlijke kindje van 1 jaar en nog wat) in haar spijlenbedje, soms schreeuwend om haar fles en wij onder een warm dekentje gezellig tegen elkaar aan geschurkt. Emily die Angus en Tatjanna "pure" spaghettie voert aangelengd met wat water om de plak tegen te gaan. Dit alles zo harmonieus als ware we een happy family of zelfs zelf de film, kijkend naar iets dat de werkelijkheid zou kunnen verbeelden. Kunnen jullie me nog volgen?
Dit is dus even een sfeertekening tussendoor en nu naar het "echte werk" . Nadat we de pre school hebben beschilderd, ben ik niet meer terug geweest in de school. De cadeautjes en het speelgoed wacht onder de tafels van de craftworkshop, op de spelende kinders. Wil nog iets bedenken om sommig speelgoed, zoals een groot ridderkasteel, in te leiden. Een mooi verhaal over een kasteel bijvoorbeeld maar hoe vertaal je dat in Xhosa.......Ben daar nog niet uit. Wel is het gelukt om 5 vrouwen bij elkaar te krijgen, die de kettingen gaan maken. Drie ervan heb inmiddels gesproken en uitleg gegeven. Nu ben ik ook in het dorp om scharen en nog wat ander materiaal te kopen om woensdag echt van start te kunnen gaan. Van Tim mag ik de ruimte gebruiken naast de bar, zodat er dagen zijn waarop ik niet de heuveltocht hoef te maken. De drie meisjes, die ik ontmoet heb zijn 16, 18 en 21 jaar oud. De 16-jarige ziet er behoorlijk "cool" uit en is erg velegen. Hopelijk gaat ze zich gaandeweg op haar gemak voelen en kan ze me bijstaan door te vertalen. Zij is de enige die redelijk Engels spreekt. Het meisje van 18 ziet er piepjong uit en heeft iets droevigs. Ze heeft een baby, zoals vele meisjes hier.....Een tante past op de baby als ze aanstaande woensdag begint aan de driedaagse kursus, die ik dus op Amapondo ga geven. De vrouwen van de craftworkshop heb ik inmiddels geleerd hoe ze stofkralen kunnen maken en ze zijn heerlijk enthousiast. Twee van hen hebben zelfs in hun vrije tijd een ketting gemaakt. Van een deel van het geld heb ik dus verf gekocht en nu ga ik materialen kopen voor de vrouwen en wellicht gaat het grootste deel naar de preschool. Die is zoooooo klein dat een overdekte buitenruimte een enorme aanwinst zou zijn. Ze hebben daar geld voor gekregen vanuit een ander potje maar ik ga overleggen, waar "ons" geld het beste aan besteed kan worden.
Vandaag is een van de "bewoners" van Amapondo jarig. Ze is 50 geworden en we gaan vanavond op de airstrip mediteren (ze is helemaal into yoga) en daarna zal er wel gefeest worden. Diezelfde Claire had deze week een heftige crisis en het is erg fijn om te zien dat ze erover heen is.
Nu heb ik dus nog een kleine drie weken om het stofkralen(stomme naam maar weet niet hoe ik het anders moet noemen)project op de rails te krijgen. Volgend jaar kom ik een maand terug om het project te vervolgen.
Vannacht heb ik uren naar muziek geluisterd (Die ipod is fantastisch!) en enorm genoten en ook gehuild. Dat laatste heb ik af en toe nodig om met alle emoties om te kunnen gaan, die samenhangen met zoveel indrukken, mensen en situaties. Het luchtte heel erg op! Verder voel ik me over het algemeen erg goed. Wil wel wat meer tijd vrijmaken om brieven te schrijven en te bezinnen. Die tijd heb ik echt wel nodig maar er gebeurd steeds zoveel dat het lastig is om er tijd voor vrij te maken. Margrit, ik hoop echt dat je brief aankomt!!
Ik wens iedereen heel veel goeds en hoop dat jullie een knusse decembermaand tegemoet gaan. Hier kan ik me bij Sinterklaas en kerst echt niks voorstellen. Verder zijn er nog tal van dingen die noemenswaardig zijn maar mijn uur zit erop en ik neem voor dit moment afscheid. Kuskus en lieve groeten, Marged