Sneller dan ik dacht kan ik dus internetten en zelfs foto's opladen. Gisteren was weer een broeierig hete dag. Mijn dagboek in een wijndoos verpakt en van kaftpapier en plakband voorzien op het postkantoor en verstuurd.....Aiai wat spannend, zal het aankomen?? Mieke, jij kunt het over een maandje of zo verwachten want ik heb het aan jou gestuurd. Als het aankomt ga ik zeker een boek schrijven,haha. Daarna heeft Heidi van Tobeko backpackers, een afgelegen plek gebouwd met en op palen in de bush, me naar de grens gebracht. Daar was het twee uur in de rij staan en geduldig zweten tot je je visum kon krijgen en betalen. Daarna over veel zand naar de minibus/taxi en na weer een half uur was die zo vol en bepakt dat we konden vertrekken. Ik zat tussen twee jonge mannen en tegenover me zat er nog een opgevouwen. Zelf zat ik helemaal klem en werd min of meer als leuning "gebruikt" door mijn buurmannen die een zakflesje gin deelden. Het stonk al naar Fijnbosch maar dan nog mannelijker zweterig en daar kwam dus die alcoholische gaslucht doorheen. Mijn linkerbuurman, geplakt tegen het raam vond het daarna tijd voor een flesje double punch (met een blonde dame erop in een karatehouding, niet voor watjes dus) van 43 % alcohol. Dat gooide hij in sneltreinvaart (de bus reed overigens maar 30km per uur want dat zand en hobbels gold voor de gehele 100 km naar Maputo!) naar binnen. Hij werd steeds luidruchtiger en op een gegeven moment deed ik maar een oor dicht en kon dan het lieflijke gezang van een jochie achter me horen (Halleluja, Halleluja HaaaaaaLeee), wat veel aardiger was! Onderweg moesten we stoppen. Plaspauze dacht ik en dat was het ook maar tegelijkertijd was ook het slot van de achterklep eruit gevallen, samen met mijn backpack. Alles werd met touwen weer vastgenaakt en ondertussen was er ook al een stoelleuning gemold (waarschijnlijk door het voortdurende gehobbel) en die werd voor mijn toch al krappe knieruimte gezet. Het was dus wat je noemt afzien, gedoseerd lijden zal ik maar zeggen. Op een echte stopplek waar ik eindelijk een flesje limonade kon kopen (voor de prijs van wel 5 flesjes-afgezet dus want wist nog niks over mtn's en alles over Rands-. Niet erg aardig en dat was ook niet de chauffeur, veel en veel later in Maputo die me meer dan het dubbele heeft weten af te troggelen voor een ritje door de stad op zoek naar een backpackers. Maar eerst was er nog het eindstation, voor de veerboot naar de stad. Daar heeft een jochie me geholpen met een nieuwe simkaart en met me op de boot helpen. Ondertussen was ik hondsmoe en o zo gaar en had ik de hele dag nog niks gegeten. Eten was er pas in de backpackers toen het al donker was om een uur of 6, half 7. Een pikant onbekend visje met pap (het nationale eten van Z Afrika en dus blijkbaar ook van Mozambiek). De backpackers is niet echt om over naar huis te schrijven maar ik zal dat dus toch maar doen. Het is hier vies, enorm gehorig en rumoerig en buiten is een vieze wc, die gelijkertijd als douche dient (in een wc-ruimte afmeting dus). Niet echt plezierig. En hier spreekt niemand Engels en is het dus echtop alle fronten behelpen. Ondertussen heb ik nog niks vernomen van Amanda en oma Bix en zoon Geldenhuys, die gelijktijdig in Maputo zijn en vanaf een andere grens zijn gekomen. Trix, die de reden is van al dit gereis heeft me per sms laten weten dat ze nog steeds in het noorden is (2000km verderop!) en met een vriendje naar halfedelstenen zoekt en niet van plan is om terug te reizen. Wat een grap! Ik vind het niet zo erg maar voor haar familie moet het best een kluif zijn. lijkt me. Als de Paasvakantie het toelaat ga ik naar Tofo de praia vertrekken, morgen en daar wat van de zee genieten. Dat schijnt ook al een hele onderneming te zijn want de wegen hier zijn bar en nog eens bar. Sneller dan ik dacht kan ik dus internetten en zelfs foto's opladen. Gisteren was weer een broeierig hete dag. Mijn dagboek in een wijndoos verpakt en van kaftpapier en plakband voorzien op het postkantoor en verstuurd.....Aiai wat spannend, zal het aankomen?? Mieke, jij kunt het over een maandje of zo verwachten want ik heb het aan jou gestuurd. Als het aankomt ga ik zeker een boek schrijven,haha. Daarna heeft Heidi van Tobeko backpackers, een afgelegen plek gebouwd met en op palen in de bush, me naar de grens gebracht. Daar was het twee uur in de rij staan en geduldig zweten tot je je visum kon krijgen en betalen. Daarna over veel zand naar de minibus/taxi en na weer een half uur was die zo vol en bepakt dat we konden vertrekken. Ik zat tussen twee jonge mannen en tegenover me zat er nog een opgevouwen. Zelf zat ik helemaal klem en werd min of meer als leuning "gebruikt" door mijn buurmannen die een zakflesje gin deelden. Het stonk al naar Fijnbosch maar dan nog mannelijker zweterig en daar kwam dus die alcoholische gaslucht doorheen. Mijn linkerbuurman, geplakt tegen het raam vond het daarna tijd voor een flesje double punch (met een blonde dame erop in een karatehouding, niet voor watjes dus) van 43 % alcohol. Dat gooide hij in sneltreinvaart (de bus reed overigens maar 30km per uur want dat zand en hobbels gold voor de gehele 100 km naar Maputo!) naar binnen. Hij werd steeds luidruchtiger en op een gegeven moment deed ik maar een oor dicht en kon dan het lieflijke gezang van een jochie achter me horen (Halleluja, Halleluja HaaaaaaLeee), wat veel aardiger was! Onderweg moesten we stoppen. Plaspauze dacht ik en dat was het ook maar tegelijkertijd was ook het slot van de achterklep eruit gevallen, samen met mijn backpack. Alles werd met touwen weer vastgenaakt en ondertussen was er ook al een stoelleuning gemold (waarschijnlijk door het voortdurende gehobbel) en die werd voor mijn toch al krappe knieruimte gezet. Het was dus wat je noemt afzien, gedoseerd lijden zal ik maar zeggen. Op een echte stopplek waar ik eindelijk een flesje limonade kon kopen (voor de prijs van wel 5 flesjes-afgezet dus want wist nog niks over mtn's en alles over Rands-. Niet erg aardig en dat was ook niet de chauffeur, veel en veel later in Maputo die me meer dan het dubbele heeft weten af te troggelen voor een ritje door de stad op zoek naar een backpackers. Maar eerst was er nog het eindstation, voor de veerboot naar de stad. Daar heeft een jochie me geholpen met een nieuwe simkaart en met me op de boot helpen. Ondertussen was ik hondsmoe en o zo gaar en had ik de hele dag nog niks gegeten. Eten was er pas in de backpackers toen het al donker was om een uur of 6, half 7. Een pikant onbekend visje met pap (het nationale eten van Z Afrika en dus blijkbaar ook van Mozambiek). De backpackers is niet echt om over naar huis te schrijven maar ik zal dat dus toch maar doen. Het is hier vies, enorm gehorig en rumoerig en buiten is een vieze wc, die gelijkertijd als douche dient (in een wc-ruimte afmeting dus). Niet echt plezierig. En hier spreekt niemand Engels en is het dus echtop alle fronten behelpen. Ondertussen heb ik nog niks vernomen van Amanda en oma Bix en zoon Geldenhuys, die gelijktijdig in Maputo zijn en vanaf een andere grens zijn gekomen. Trix, die de reden is van al dit gereis heeft me per sms laten weten dat ze nog steeds in het noorden is (2000km verderop!) en met een vriendje naar halfedelstenen zoekt en niet van plan is om terug te reizen. Wat een grap! Ik vind het niet zo erg maar voor haar familie moet het best een kluif zijn. lijkt me. Als de Paasvakantie het toelaat ga ik naar Tofo de praia vertrekken, morgen en daar wat van de zee genieten. Dat schijnt ook al een hele onderneming te zijn want de wegen hier zijn bar en nog eens bar.

Hoop dat de foto's goed zijn doorgekomen, sommigen geloof ik op z'n kop maar ik zal proberen dit te verbeteren en wellicht ook al wat reis naar maputo foto's plaatsen. Met mij gaat het overigens goed, al ben ik wel moe maar morgen zal ik wel weer reisfahig zijn. Als Mozambiek is wat het lijkt ben ik hier niet heel erg lang en zeker niet de maand die ik van mijn visum mag! Maar elke ervaring is er een en ook deze had ik niet willen missen, al vallen de mensen tot nu toe tegen en het weer en de accomodatie.
Geniet van vrije dagen daar ver weg in Nederland!