Foto's downloaden is niet echt mogelijk, behalve als je voor elke doto 10 minuten wilt uittrekken, dus dat komt later...De paar die wel zijn gelukt zijn van Nieu Bethesda en de valley of Desolation. Heerlijk om wat mail te krijgen en de tijd te hebben om die ook nog eens te beantwoorden. Tijd is hier net als ruimte breed voorradig. Kom zowaar in een soort ritme van vroeg naar bed, schrijven, boodschapjes doen, naar Oppiplein, waar Schalk's moeder een koffiehuisje/restaurantje runt en dan op de terugweg wat fotograferen en de hele verdere middag wat vervelen om na het eten weer vroeg naar bed te gaan. Zo spannend zijn mijn dagen hier, hihi. Toch is het heerlijk om hier te zijn want vervelen is een luxe als je reist! En er zijn honderden dagelijkse dingen die zo interessant en anders zijn en me doen schrijven. De eindeloze vertes rondom, het basic leven op de plaas en het moeilijke gemak van het dagelijkse leven van mijn gastvrouw fascineren en deprimeren me beurtelings. Het helemaal leven in het nu met enkel de zorg voor de honden en de tuin en de intimiteit van zo'n "klein en tegelijk groots" leven in de natuur is fascinerend. De struggel om een perspectief "uit" te vinden om onafhankelijk te worden van Schalk's moeder en de onderliggende spanningen in huis kunnen zwaar gaan wegen, ook op mijn outsidersschouders. Toch ben ik blij om even uit de oppervlakkigheid en snelheid van het reizen te zijn en te voelen hoe het leven hier werkelijk kan zijn. Neem de tijd om dit in mijn dagboek te beschrijven en het gaat te ver om dat op mijn weblog te zetten. Zowel vanwege privacy als ook omdat het te lange verhalen zou opleveren....Misschien schrijf ik nog wel eens boek en dan kan ik de persoonsnamen veranderen en erop los schrijven. Mogelijk moet je daar meer schrijftalent voor hebben maar het lijkt me wel heerlijjk!
Het is fijn om een week of wat langer zo basic te wonen, wassen met koud of opgewarmd water, 's avonds de tomaatjes, boontjes, radijsjes enz. bewateren met het schaarse water uit de dam, waar iemand tot z'n enkels in staat om emmers te scheppen, die we vervolgens naar het land brengen. Dit keer geen nachtelijke dvd's samen op bed na stoned zijn van sterren en een joint. Nee, ik heb een eigen purperen kamer (zelf voor de helft geverfd en de inboedel had al die kleur) met een eigen tweepersoonsbed, waar het heerlijk lezen en slapen is. Dus ik lig er vroeg in, terwijl Gita en Schalk hun avond doorbrengen bij de buren of al lezend in eigen kamer. Die rust doet me goed! Soms lopen we bij laatste licht en schemer door de zandstraten en weilanden en fotograferen en praten wat en lopen door het donker weer terug. Dat is heerlijk omdat het dorp dan zo mooi is en zo'n eigen sfeer heeft van lang, lang geleden en een beetje oud-Hollands, een beetje Afrikaans en een beetje ruraal- Amerikaans, een mix die moeilijk te omschrijven is. De kleuren, geuren zijn dan ook op z'n mooist en bijvoorbeeld het kerkhof mooi griezelig mystiek. De honden zorgen altijd weer voor een vrolijke noot en hebben heel bijzondere sterke eigen karaktertjes. Ik hou van ze! Schalk en Gita denken erover (ze moeten het echt doen!) om een strip te maken over de honden en zichzelf. Ik stelde voor om dan de honden te fotograferen en zichzelf te tekenen en dan vult Schalk de tekstballonnetjes in op geheel eigen komische wijze. Ze hebben heel wat te vertellen, de honden, dat is zeker! Verder eten we fantastisch van de pot die Melinda of Linnie, ook wel Ma Linda meebrengt van Oppiplein. Aardappelen op z'n Freestates, snoek met abrikozenjam en knoflook,.....Gisteren kreeg ik een uitsmijter en bij gebrek aan ham deed ze er biltong (gedroogd rundvlees in snippers/erg populair!) overheen. Dat klinkt super de luxe en dat is het ook maar een haarbreed verder loert de armoede! Ik begin beetje bij beetje te beseffen wat het is om arm te zijn. Deze mensen zijn dan nog "rijk" vergeleken met veel mensen in de shacks. Maar we moeten zuinig zijn met water en electriciteit (die je hier per eenheid in de winkel koopt!) en de koffie die ik koop is een grote luxe! Het gebrek aan water is misschien wel het meest schrijnend want zonder water geen groenten! Hier waar ik zit te typen, in de bibliotheek moet ik me steeds inschrijven en krijg ook een uitgebreide bon van de rekening. Moet dan vermelden of ik zwart, gekleurd of wit ben en dat vinden ze overal in Zuid Afrika de gewoonste zaak van de wereld want ze zijn eraan gewend...Donkere mensen hier bekijken me met argwaan (ben ik niet gewend!) en volgens Gitta voelen ze zich beter dan blanken en vice versa en is het een de ingeslapenheid van deze plaats, die maakt dat er sinds Madiba's (grootvadertje Nelson) bevrijding hier niet zoveel veranderd is. Niet echt sprankelend en dat breekt Gita en Schalk op, samen met de uitzichtloosheid van muzikant en fotograaf zijn en niet op een routinematige manier, elke dag kunnen werken voor een ander. Hoe moet je dan leven zonder afhankelijk te zijn van moeder of stiefvader? Deze strijd is zo voelbaar, eveneens de lethargie van geen antwoord daarop te hebben.
Ik herken mezelf erin en het doet zeer om dit te zien. Ik heb (nu nog) de giga luxe van het Nederlanderschap en dat biedt altijd enige vorm van perspectief. Al prikkelt die doorgaans niet je creativiteit!